Luuc uitzwaaien

Woensdag 5 augustus 

Vandaag moet Luuc zich weer melden op zijn stageadres in Hoedspruit, zo'n 5.5 uur rijden. We hebben onze bonte avond maandagavond al gehad, aangezien Luuc heel graag op de camping wilde slapen, aan de andere kant van het park. Dat betekent 'even' 35 km buitenom rijden en er vlakbij Pontdrift (de grens met Botswana) weer in. We zijn dus gisteren met hem meegereden naar de maingate, met de afspraak elkaar de volgende ochtend aan 'zijn kant' weer te ontmoeten. 
Na de verloren tijd vanwege het tanken en het 4x4 ritje van Paul en Luuc terug naar Leokwe kamp (mooi vader-zoonmomentje) was helemaal meerijden geen optie. 

Het is dan alweer 16.30 u., we hebben op dat moment nog anderhalf uur voor de terugweg. Paul stelt voor nog een lusje van 7 km te maken. We zijn er nu toch! (En zijn een beetje boel hardleers). Dat blijkt een ietwat te enthousiast plan. Het lusje blijkt een parcours voor de vergevorderde offroad-rijder. Dat is Paul op zich wel inmiddels, maar de factor tijd zet toch wat druk op de ketel. Gelukkig is het hier allemaal wat minder strak qua regels. Aangezien we hebben gelezen dat gasten in dit park met een betalingsbewijs van het restaurant ook na zessen nog zelf naar hun kamp mogen rijden, laten we de tijdsdruk los. Eerst maar even focus op het stapelen van stenen om de kans te verkleinen dat we nog een lekke band rijden. Ik zie niet in hoe we die hier zouden moeten verwisselen. 
Gelukkig komt het ook niet zover en stuurt Paul ons er goed doorheen, met hulp van navigator Teun. Goed teamwork!

Inmiddels is de zon wel al goeddeels onder. AI,, dat is toch best weer even spannend met de grote olifanten die hier lopen. De Luuc-tactiek durven we nu echt niet toe te passen, met als gevolg dat we twee keer in de achteruit gaan en wachten tot de drie bulls die we tegenkomen, het tijd vinden om ons erlangs te laten. Dit blijven spannende momenten. Tess is nog het meest relaxed van allevier en moet lachen om onze gestresste communciatie. Ik noemde ons eerder bijna safari-pro's,  maar als het om olifanten aankomt zijn we dat allerminst!
Gelukkig stuurt Paul hier ons ook weer veilig doorheen en is de nachtwaker heel begripvol. We hoeven ons bewijsmateriaal niet eens te laten zien.
In ons home away from home steken we weer een mooi vuur aan en genieten we na van alweer een bijzondere dag.

Maar na een lange,,stille nacht, breekt dan toch echt het moment aan waar we eigenlijk niet helemaal goed op voorbereid zijn: Luuc weer voor een paar maanden gedag zeggen. We bedenken nog snel welke spullen we hem willen meegeven en pakken de onze net anders in. De grote aapjes-proof box waar we onze etenswaren in vervoerden, gaat mee met met Luuc om zijn zojuist groots ingeslagen voorraden in op te staan. Teun is zo lief om zijn zojuist aangeschafte camera (onder strikte voorwaarden) de komende maanden uit te lenen aan Luuc om het verdronken toestel te vervangen. 

Na een laatste safariritje over de stoffige vlaktes met veel Botswana-vibes en de overdracht van de laatste spullen, volgen dan toch echt de laatste knuffels en onvermijdelije tranen. Bij ons dan. Luuc rijdt met een grote glimlach weg, naar de plek waar hij zo gelukkig van wordt: zijn eigen hutje in de bush, met als nieuwe buurvrouw een cheeta.
Wij brunchen nog even in het park om vervolgens koers te zetten naar Louis Trichardt. 
Afscheid nemen is nooit leuk, maar we kijken terug op een prachtige week met elkaar en het doet ons goed hem zo blij te zien.