Marakele National Park

De eerste nacht in het park slapen we op de camping in een canvas bungalow-achtige constructie. De middagrit viel wat tegen door de vele bosjes, waardoor we weinig dieren zagen, behalve dan een schitterende neushoorn met jong in de bosjes, heeeeeeel veel pumbas en wat kudus. Ook mooi, maar we hadden al snel in de gaten dat de kans op grote katten of wilde honden hier niet zo groot is. Zeker ook door het gebrek aan 'mede-kijkers'; heerlijk rustig, dat dan weer wel.

Rond het huisje zien we s avonds nog een bushbaby en een genetkat. We hebben inmiddels ontdekt dat het grote wild niet in dit gedeelte zit, daarvoor moet je een apart hek door. Da's dan wel weer een geruststellend idee, aangezien er geen hek om de camping staat.

Na een gezellige avond in het piepkleine keukentje van onze canvas hut, met de kookplaatjes aan voor de warmte (4 graden vannacht, brrrr), starten we de dag weer vroeg. 

We karren gelijk door naar de andere kant van het park en maken een heeeeele lange, maar prachtige rit.

Aan de sporen en uitwerpselen op de weg te zien, moet er hier volop leven zijn, maar wij zien niks. Zelfs geen vogel. Na drie uur hobbelen op een kop koffie en een rusk, ben ik het wel zat. Teun houdt de moed erin met het frame dat we ook kunnen denken dat we in de bergen in Italië rijden. "Daar heb je toch ook geen olifanten mam, en toch vind je het dan mooi!" Hij heeft natuurlijk helemaal gelijk: verwachtingen bijstellen en positief petje weer op! 

Dan staat er ineens toch weer een verrassing vlakbij de weg, of eigenlijk twee: een duo prehistorische dieren, prachtige neushoorns. We zijn helemaal alleen, zetten de motor af en genieten van de rust en stilte. Jammer dat mijn maag nu echt wel rammelt en blaas schreeuwt om een toilet. 

En we moeten nog wel een stukje verder om die te vinden. En wel omhoog, naar het uitzichtpunt met de Kaapse gieren. Dat dat bovenop de berg ligt, had ik wel kunnen denken. Dat het asfaltweggetje precies is uitgehakt langs de bergwand ter breedte van anderhalve auto, met een behoorlijke diepe aan mijn kant, niet. Halverwege weet ik echt niet meer waar ik het zoeken moet, maar er zijn niet veel opties. Een sjaal voor mijn ogen en ademhalingsoefeningen dan maar, terwijl Paul de auto rustig verder naar boven stuurt. Daar aangekomen blijk ik niet de enige die hiervan even moet bijkomen, de vrouw van een stel uit Rustenburg zit ook haar make-up bij de werken. Het uitzichtpunt is gelukkig heel groot en biedt genoeg ruimte om even rond te lopen, de genieten van het uitzicht (hier kan ik dat wel), de gieren en onze zelfgemaakte kipwraps.

De terugweg valt gelukkig mee, mede omdat ik deze keer achterin zit, aan de kant van de berg, en we geen tegenliggers tegenkomen. 

Daarna is het tijd om weer naar de receptie te rijden om de sleutel van de canvas safaritenten aan het water op te halen. Weer even een uurtje heen en weer hobbelen. Niet handig, maar zo werkt het systeem hier nu eenmaal. Onderweg ontmoeten we nog een kudde olifanten op relaxte afstand, met weer heeeeele kleintjes. Smelt. 

Dan volgt er wat minder leuke momenten: de vorige gasten hebben hun sleutel niet op tijd ingeleverd (lees 2,5 uur te laat) en als ik daar vriendelijk iets van zeg omdat ze niet eens de moeite nemen om even sorry te zeggen terwijl wij daar al een half uur staan te wachten, word ik gelijk agressief benaderd en heftig uitgescholden. Het is de eerste keer dat ik zo'n onaangenaam persoon ontmoet hier, ik sta te trillen op mijn benen. Ik probeer maar weer te denken aan alle leuke en vriendelijke mensen die we spraken en het recente gezellige praatje met een aantal locals, net hiervoor met wie ik vreselijk heb gelachen. Zij hadden letterljk niks levends gezien na een ochtend rijden en snappen er nils van dat wij 11 uur in een vliegtuig gaan zitten om dit land te bezoeken. Ze gieren het uit en willen met mij op de foto, van dan hebben ze in ieder geval thuis nog iets te vertellen. Fantastisch. 

We gaan weer op pad en laten die gekke vent achter ons. Maar we hebben pech en rijden opnieuw een lekke band. Gelukkig nog dichtbij de camping, dus prima verwisselplek.

Beetje lastig, want morgen is het zondag en maandag een feestdag (Woman's Day). Het heeft ons er niet van weerhouden om vanavond te genieten van deze prachtstek. Morgen weer een dag.

NB. Van Luuc leerden we dat we de foto's van neushoorns beter niet kunnen delen op internet, in verband met stropers. Ik betwijfel of iedereen zich daar hier aan houdt, maar hou me toch maar aan deze regel, zeker gezien het feit dat de dieren hier rondlopen met prachtige hoorns.