Een lange reisdag

De eerste nacht in Johannesburg; Airport Tower Lodge, Kempton Park. Ik word wakker en hoor het geluid van stromend water. Nee! Regen! Niet weer! Gelijk ben ik klaarwakker en schiet er van alles door mijn hoofd. Dan bedenk ik me dat onze kamer naast een vijver met waterelement ligt. Gelukkig, het is gewoon nog droog buiten. Ik realiseer me dat het avontuur hier in januari, met de overstromingen, misschien toch wat meer indruk heeft gemaakt dan ik me had gerealiseerd.

Een blik op de klok: 03.00 u. Tja, dat zat er wel in natuurlijk. Na een zo goed als slapeloze nacht in het vliegtuig, een toch wel stressvolle overstap en gewoon lange reisdag, stortte ik gisteravond om 20.00 uur in. Je hebt hier weliswaar geen tijdsverschil, dus geen jetlag, maar evengoed is mijn dag- en nachtritme dus wel even ontregeld. Geeft niks, ik lig heerlijk in een zacht bed, verwarmd door een elektrische deken. Wat overigens geen overbodige luxe is, want de nachten zijn hier koud.

We zijn dus goed geland, maar jemig, wat is het toch pittig, zo'n nachtvlucht van 11 uur. Op zich zaten we riant, met een stoel tussen ons in, nadat Teun zo assertief was om te melden dat zijn schermpje kapot was. De lieve Faith (gerustellende naam voor een stewardess) snapte dit 'probleem' en regelde dat Paul en ik konden verplaatsen. Behoorlijk mazzel dus, dat stukke scherm. Voor de stoelwissel zaten we echt als haringen in een ton. Ondanks mijn ongemak dat dat ook voor anderen gold, wisten we niet hoe gauw we Faith moesten volgen. Maar ook met de extra ruimte lukte het slapen gewoon niet. Iets met leeftijd, afname van souplesse en melatoninetekort? Voorin ging het overigens al niet veel beter. Als Teun even komt buurten, meldt hij diverse fitties om hen heen. Kleine dingen, over stoelen wel / niet in de slaapstand en tablets in standje spotlight, maar toch. Gezellig is anders. Als zich dan ook nog een hysterische vrouw meldt die per sé een andere plek wil en de vrijgekomen stoel met kapot schermpje tussen hen opeist, is Teun er wel klaar mee. Na een duidelijk: 'dat gaan we dus niet doen' druipt de vrouw af en kan de nacht beginnen.

Rond 4.00 uur gaan de lichten in de cabine alweer aan en worden we getrakteerd op ontbijt. Teun en Tess hebben ook geen oog dichtgedaan. Iets met adrenaline?
Ik kijk naar de vluchtgegevens: ETA 6u31. Kak, dat is een half uur later. Aangezien onze volgende vlucht al om 7u45 vertrekt en we om 7u00 bij de gate worden verwacht, wordt het misschien wel krappe sokken. Ik probeer er ontspannen onder te blijven, maar dat valt niet mee. Als we dan na het landen ook nog 20 minuten moeten taxiën, heb ik het helemaal niet meer. Gelukkig vallen de rijen bij de security mee en halen we het prima. Als we eenmaal zitten, kunnen we er wel weer om lachen: wat een dom idee dit, zeker als je weet dat het basis-stresslevel van ons reisgezelschapje ver boven het gemiddelde uitstijgt. Pffft.

Na de landing op OR Tambo spreken we af dat het vanaf nu afgelopen is met haasten. We blijven zitten tot het vliegtuig bijna leeg is, sluiten achteraan bij de paspoortcontrole en arriveren als laatste bij de bagageband. Waar - Hoera! - keurig onze vier tassen in de rondte draaien. Daar hadden we niet op gerekend: kudos voor de snelle acties van de bagagemedewerkers in Nairobi!

Voordat we de auto gaan halen, ploffen we neer bij Mug&Beans voor een goeie kop koffie en een stevige brunch. En als we dan ook nog foto's krijgen van Luuc, die vandaag heeft geholpen bij het transport van een leeuw, voelen we het nog meer: we zijn 'gewoon' weer in Zuid-Afrika!