Verwarrend vertrouwd

Het is 3  januari, 5.00 uur. De haan heeft me net wakker gekraaid. Dat is niet erg, want ik lag er gisteren vroeg in. Op de bank zitten was niet te doen, zo warm en klam. Intussen is het iets minder warm, maar klam is het nog altijd: buiten hangt de mist tot op de grond. Ben ik even blij dat we niet aan het kamperen zijn deze keer!

Na een luie Nieuwjaarsdag aan het zwembad, verruilden we gisteren ons luxe onderkomen in Schrikkloof voor een cottage & 'hikers hide' op een avocado-boerderij langs de R71, Magoebaskloof. Rondebossie farm, om precies te zijn. Belangrijk om dat even specifiek te vermelden, maar daarover later meer.

Afijn, het is dus even schakelen. Ook dit is een leuke plek, en het is heerlijk om zo je bed in te kunnen ploffen, zonder eerst een kamp te bouwen. Maar toch: het contrast is groot.

Het begon eigenlijk net te wennen, die geweldige kamer en twee keer per dag een goedgevuld buffet met veel vers fruit en groente. Beauty, de chef bij Schrikkloof, deed haar naam eer aan: ze kookte beautiful!
Maar het was ook een goed moment om te gaan. Luuc ging drie keer mee met het voeren van de leeuwen, we genoten van een prachtige safari en een mooi nieuwjaarsfeestje en sliepen lekker bij in het kingsize bed.

Voor vertrek boekten we nog een rondleiding 'aan de overkant'. Hier kocht The Lions Foundation een aantal jaar geleden de buren uit: broodfokkers van leeuwen, hyena's, luipaarden en tal van andere diersoorten. Het moet een bijzonder stel zijn geweest, die er bijzondere omgangsvormen met hun 'collectie' op nahielden. Zo lieten ze o.a. een civetkat bij hen in bed slapen en speelden ze tikkertje met de bruine hyena. Dat dit 'vriendje' tijdens een speels knauwtje alle spieren en pezen van z'n bazinnetje's bovenarm doorbeet, mocht de pret blijkbaar niet drukken. Dat ze de dieren geen goede voeding gaven, met huidziekten en ernstig overgewicht tot gevolg, evenmin.

Inmiddels is het stel vertrokken en zijn de dieren er zichtbaar een stuk beter aan toe. Toch verblijven zij nog steeds in te kleine kooien. Het plan is om ze, net als de leeuwen en tijgers (blijft raar om die hier te zien, maar ok) aan de overkant, een goede, oude dag te bezorgen in ruime verblijven. Maar die moeten nog wel 'eventjes' gebouwd worden. We gaan graag nog eens terug om te zien hoe het geworden is.

Over teruggaan gesproken: aan het eind van onze vorige reis schreef ik dat ik me afvroeg of we ooit nog eens (met z'n vieren) terug zouden komen. Ha! We zijn terug. Weliswaar niet met z'n vieren, maar bizar genoeg wel op nagenoeg dezelfde plekken. Waar mijn bewuste brein toch echt dacht dat ik een hele andere route uitstippelde dan drie jaar geleden, speelde mijn onderbewuste een spelletje met me.
Groot was onze verbazing toen we bijna bij Schrikkloof waren. In Warmbads (Bela-Bela), het dichtstbijzijnde stadje, op nog geen twintig minuten rijden van onze eindbestemming, herkenden we ineens alles. Huh, was dit niet de plek waar we in 2022 onze trip eindigden? Ja dus, er ging ineens een luikje open.

Gistermiddag werd het nog gekker. Onderweg meende ik al het winkelcentrum in Polokwane te ontdekken. 'Dat kan niet', zeiden we nog tegen elkaar, 'al die shoppingmalls zien er hetzelfde uit'. Toch was ik in de war. Misschien ook wel omdat Zuid-Afrika de afgelopen jaren veel plaatsnamen heeft gewijzigd om het koloniale verleden te herdenken en de inheemse culturen te benadrukken. Zo werd Pietersberg dus Polokwane, Nelspruit Mbombela en Hoedspruit Maruleng. Om er maar een paar te noemen. 
Maar toch: tussen alle nieuwe indrukken zaten toch verrassend veel momenten van herkenning. Paul zei het nog een keer: prachtig hè, die eucalyptusbomen: lijkt best veel op dat stuk dat we toen ook naar Botswana reden! Ik sloeg er niet op aan, druk als ik was met me verwonderen over alles wat ik om me heen zag. Zoveel contrasten. Om er een paar te noemen:

- Luxe winkelcentra en even verderop mensen die langs de snelweg, waar je met 120 km/u langsraast, hun spullen verkopen. Totale handelswaar: 3 bakjes cherrytomaartjes. ;-(.

- Een taxibusje met aanhanger, rondom beplakt met reclame van een uitvaartondernemer. ;-)

- Een lodge langs de snelweg genaamd Lodge Roadview ;-)

- Een politieauto met een kapot remlicht ;-)

Tot slot nog een ander verwonderpuntje: hoe apart het kan voelen als je je realiseert dat iedereen er anders uitziet dan jij. We maakten dat al eens eerder mee, tijdens onze eerste reis, en nu dus weer. We hadden boodschappen gedaan en reden al een flink stuk over de R71, met links en rechts huisjes, hutjes en veel bedrijvigheid, toen we werden ingehaald. Hé, dacht ik, zij hebben dezelfde huidskleur. Ik wil graag dat het me niet uitmaakt en dat ik geen kleur zie, maar toch viel het me ineens op. We hadden al uren geen mensen gezien in dezelfde tint. En die lichte huid is hier geen voordeel. Niet alleen omdat de zon geen genade kent, ook omdat ze ook hier etnisch profileren. Drie jaar geleden dachten wij al op te merken dat alle witte mensen door de politie aan de kant werden gezet (wij toen drie keer in twee dagen). En even verderop werd onze aanname bevestigd: het stel dat ons zojuist had ingehaald, stond langs de kant met oom agent. Tja. We gedragen ons maar even extra keurig en stoppen (als enige) tot stilstand bij iedere stopstreep, duimend dat er niemand achterop knalt.

Maar goed, waar was ik. O ja: de schaamtevolle bekentenis. Komt ie: ik.heb.dus.twee.keer.op.nagenoeg.dezelfde.plek.geboekt.als.drie.jaar.geleden!

5 km verderop, om precies te zijn. De naam Haenertsburg kwam me al vaag bekend voor, maar blijkt dus gewoon de plek waar we toen overnachtten. Het restaurant wat nu werd aangeraden als de beste in de hele omgeving, is zelfs degene waar we toen aten. Nou jaaaa, hoe dan? Misschien toch eens wat vaker een Max-geheugentestje doen. ;-).

Vandaag gaan we dus opnieuw de omgeving verkennen, gelukkig is er genoeg te doen.

PS.
Mocht je ooit deze kant op gaan. Doe dan de tl-balk boven je deur UIT. Luuc weet nu wat wij bedoelen als we vertellen over de hoeveelheid insecten in Tanzania: ook hier zijn er genoeg en rond de tl-balk ontstond  een ultravet vliegbeesten festijn. Brrrrr.