Een alternatief plan 2

Woensdag 14 januari 

Het wekkertje staat weer vroeg. Lekker geslapen en zin om weer op pad te gaan. Uiteraard hoost het van de lucht, we beginnen er bijna aan te wennen...

We starten met een kijkje bij de brug waar we niet over konden gisteren.  Duidelijk verhaal: totaal overstroomd door een woest kolkende rivier. Niet voor niets het ommetje buitenom gemaakt dus.

Gelukkig blijkt de brug waarover we gisteren kwamen een stuk hoger..toch? Eh...nee. Als we daar een kijkje nemen, blijken er al voorbereidingen getroffen te worden voor afsluiting. Ik kijk op internet; ook de komende dagen blijft het flink regenen.

Logisch nadenken nu. Er is nog één brug om dit gedeelte van het park te kunnen verlaten. We besluiten erheen te rijden. Ook hier staat al een auto met een official. We maken een praatje, en hij weet ons te vertellen dat ook deze brug met een uurtje wordt afgesloten voor verkeer. Kak. Dat betekent dat we hier straks mogelijk niet meer weg kunnen. En met alle regen op komst, kan dat best eens een paar dagen gaan duren. Geen probleem als je de tijd hebt, want kamp Skukuza is prachtig en van alle gemakken voorzien. Maar onze tijd is beperkt, en de urgentie om maandag in het vliegtuig te zitten voelen we wel. Teun wordt de 22e in Nederland geopereerd aan zijn schouder, daar willen we wel bij zijn.

Ok, blijven  nadenken: wat zijn de mogelijkheden. Weer pak ik de kaart erbij, terwijl Paul terugrijdt naar het kamp. Safarimodus off, regelmodus aan. 

Om 9.55 uur staan we wederom bij de receptie, wederom met de vraag om onze boeking te wijzigen. De medewerkster schrikt van het bericht dat de brug afgesloten is. Dan kan zij vanavond ook niet naar huis. Nou, onze bungalow komt in ieder geval vrij. We lachen erom, maar eigenlijk is het natuurlijk helemaal niet grappig. En daar hebben we natuurlijk ook gewoon geen tijd voor: hup, inladen die spullen en go!

Binnen 10 minuten zit alles in de auto en zijn we weer op pad. Het is nog even een ritje naar de brug, en dat voelt toch even spannend. Gelukkig halen we het; in de tussentijd is het legertje officials gegroeid tot een mannetje of acht, die allemaal met een ernstig gezicht rondlopen. We zijn blij dat we eroverheen zijn, want regels zijn hier regels, opdracht is opdracht en afgesloten is afgesloten.

Dat onze haast niet voor niks was, blijkt later in het volgende kamp: een medereiziger die iets later aankwam (na een lange, uitputtende vlucht vanuit Australië) vertelt dat hij zojuist te voet een brug over moest, omdat de auto's al niet meer verder mochten. We beginnen het een beetje te leren hier. Niet afwachten, gewoon doen.

Na ons plotselinge vertrek, duurt het even voor we weer in de safarimodus zitten. Maar lang duurt dat niet: een prachtige Kudu met enorme gekrulde hoorns op zijn kop helpt ons een handje. Als een koning staat hij naast de weg en hij poseert gewillig voor ons. Wow.

Daarna volgt er een heus zebrapad en genieten we ondanks de onaflatende stroom regendruppels en opkomende mist van het prachtige landschap met bergen en 'kopjes'. We vinden zelfs een stukje onverharde weg dat nog niet is afgesloten: wiehoe! Als we halverwege zijn, begrijpen we wel waarom het elders niet kan: door het water zijn diepe geulen ontstaan en op sommige stukken glibbert onze toch niet al te kleine 4x4 heen en weer als een stukje zeep op een natte wasbak. Oef.

Gelukkig is het een klein stukje en is de asfaltweg in zicht. Wacht even, staan daar meer dan twee auto's stil? Dat is een goed teken! En dat blijkt: precies op de kruising, ligt ca. 5 meter van de weg de vangst van een groep wilde honden. We zien er eerst één, dan twee. Ze eten. Ik zeg nog: zijn het er maar twee? Waar is de rest? Paul beweegt de auto wat naar voren en achteren, en dan zien we er nog een, in slaap in het hoge gras. De meeste auto's stoppen even voor een foto en gaan dan weer door. Maar wilde honden zijn Paul's favoriet, en we zijn helemaal door het dolle dat we ze nu voor een tweede keer zien, ver van de vorige plek. Dit is dus een hele andere familie. Rustig zetten we de auto stil en wachten af. Al moeten we hier de hele middag zitten, wij blijven. Maar dat blijkt helemaal niet nodig. Na een paar minuten steekt er van rechts een hyena de weg over. Vlak voor de auto langs. Ah, dit kan leuk worden. En ook dat blijkt: onmiddellijk ontstaat er tumult en blijkt de familie toch uit flink wat meer dieren te bestaan. De 'honden' zijn ineens overal. Er verschijnt nog een hyena. Ze stelen een groot bot.  Maar dat is niet genoeg: de kop moet ook veroverd worden. Wat dan volgt lijkt wel een natuurdocumentaire; geduw, getrek, vechtende hyena's, krakende botten en overal wilde honden (we tellen er uiteindelijk 20). Wow. Wow. Wow. Leuk detail: we zijn een hele tijd de enige auto en zitten eerste rang. Het is lastig te omschrijven wat we allemaal zien, zo bijzonder. We kijken, genieten, maken video's en uiteraard een fotoreportage. Ik hoef deze keer niet eens in te zoomen. Geweldig.

Wat er ook gebeurt, onze dag kan niet meer stuk. Nou ja, ok, het was leuk geweest als er op het kamp een gezellig restaurantje had gezeten om erop te proosten, maar dat is hier op Pretoriuskop het enige minpuntje: het restaurant is een Wimpy, het mindere broertje van de Mac. 

Dat kan onze pret niet drukken, maar toch besluiten we om nog één keer onze boeking aan te passen. Als het zonnetje schijnt is het leuk om een vuurtje te stoken bij het huisje en zelf te koken, maar met dit weer gunnen we onszelf toch echt lekker eten in een restaurant, en op alle andere kampen is dat er. Vanavond dus een zelfgemaakt rijstprutje, maar morgen weer lekker aan de steak bij Tindvolu @kamp Berg en Dal.

PS. Uiteraard gingen we aan het einde van de middag nog even een rondje rijden. Normaal is dat een sundowner, wij maakten er een raindowner van, met chippies en een drankje. Hoewel een kopje thee eigenlijk beter had gepast dan een koud biertje, was het mooi. Alleen ben ik nu wel helemaal klaar met boze olifanten. Rij je gewoon rustig langs, zie je niks, begint er één gewoon ineens uit het bosjes luid trompetterend achter je aan te rennen. Nou ja, achter de auto dus. Zeker de tijd van het jaar of zo, want we houden toch echt heel netjes meer dan de gepaste afstand. Of misschien was het toch dat safaritruckje dat ons net met iets te hoge snelheid passeerde. Hoe dan ook: je wordt er wel weer ff wakker van.

PS2. We moeten nog een keer terug hier. Paul heeft net het zwembad gezien. Au.