D-Day

Woensdag 7 januari

Today is D-Day: we zetten Luuc straks op de plek waar hij het eerste half jaar gaat wonen: de bushcampus van de Southern African Wildlife College, nabij Orpen Gate. Gisteren hebben we er nog even een leuke dag samen van gemaakt, met een blik vooruit en het ophalen van herinneringen aan onze eerste reis naar Zuid-Afrika, in 2016.

De blik vooruit begint met het besturen van de grote Toyota Hillux, met het stuur aan de verkeerde kant. Op de openbare weg mag Luuc niet rijden in deze huurauto, daar moet je 23 voor zijn. Maar hier op het terrein kan hij mooi nog even oefenen met alle kuilen, ribbels, het losse zand en de potholes. Het gaat hem gemakkelijk af, hij is de dag relaxed begonnen. Heel anders is dat voor Paul, die het loslaten niet zo makkelijk vindt, in alle opzichten. Rationeel weet hij dat het goed is, maar emotioneel is het een heel ander verhaal. En dat mag natuurlijk, er is hier alle tijd en ruimte voor. 

De volgende blik vooruit is een kijkje in Acornhoek, straks voor Luuc de dichtstbijzijnde plek om eventueel wat inkopen te doen. De campus ligt formeel weliswaar in Maruleng (Hoedspruit), maar dat is nog 45 km verderop, dat betekent hier toch al gauw anderhalf uur rijden. Ook Acornhoek is nog drie kwartier, maar het scheelt toch. 

De afgelopen anderhalve week viel het ons op dat er op de plekken die we bezochten minder 'hustle & bustle' leek dan tien jaar geleden. Minder kleine stalletjes naast de straat, beter geklede mensen. Geen idee of het ook echt zo is, maar puur op gevoel. Nou, dat gevoel was gelijk weg toen we Acornhoek inreden. Dit is nog precies hoe we het ons herinnerden: overal grote koeien, rokende vuurtjes, kleine winkeltjes gemaakt van pallets en plastic, de kapper naast de weg, en overal mensen, mensen, mensen. Lekker chaotosch sfeertje zeg maar.

Ok, goed te weten. Tijd om door te rijden naar Graskop: de plek waar we tien jaar geleden startten. Niet dat we dat nou zo bewust dramatisch hebben uitgezocht, maar gewoon, omdat de boottocht op de Blyde River volgeboekt was en Paul wel zin had in een mooie rit. Graskop is op zo'n anderhalf uur rijden van hier, dus mooi stukkie. Ha! Zoals altijd geldt ook nu: TIA - this is Africa.

Om te beginnen zijn we natuurlijk langer onderweg doordat het grootste deel van de route door dichtbevolkte stukken voert. En dan wordt een 80 km weg ineens een heel ander verhaal. Het maakt niet uit, we hebben de tijd en er is veel te zien. 

Maar zo'n 15 km voor Graskop merken we wel dat ons lichte fruit-ontbijtje verteerd is: zin in koffie!

Maar hé: TIA: net als we denken dat we er bijna zijn: een serieuze wegafsluiting, die er zo te zien al een tijdje staat. "This road is dangerous" vertelt de meneer die erbij zit. Eh, hoe we dan in Graskop komen? Nou, gewoon, over 3 km rechtsaf, dan 30 km. dirtroad en dan nog 20 km terug naar rechts. Tuurlijk, een detour van 50 km. Doen we! We besluiten er maar gewoon weer van te genieten, zo kom je nog eens ergens: all alone op de weg van de 'woodloggers': het rooien van de grote denne- en eucalyptusbomen waar Graskop mee is omringd. 

We komen twee auto's, een shovel en een grote buizerd tegen. Verder niks. Totale stilte, prachtige uitzichten. Wat ben ik blij met de rijvaardigheid van Paul, die onze grote bak soepel over deze bijzondere 'weg' stuurt. 

Een uurtje later dan verwacht arriveren we met lekkere trek in Graskop. Er is echt niks veranderd en nu we toch met een 'trip down memory lane' bezig zijn, besluiten we ook maar gewoon neer te ploffen bij de plek waar alle toeristen zich verzamelen: Harries Pancakes. Een beetje fout, maar wel lekker. :-).

We zitten nog maar net als er schijnbaar uit het niks een enorme hoosbui losbarst, terwijl we net een emo-gezinsmomentje hadden door de blog van Luuc. Precies op het goede moment, want praten wordt onmogelijk door de dikke druppels op de golfplaten, en veel is er ook niet meer te zeggen.

Na de pannenkoeken en koffie shoppen we nog wat souvenirs en een portemonnee voor Luuc: contant geld is hier handiger dan een pinpas. Daarna crossen we door de dichte mist (verdampend water op het asfalt) richting Gods Window, een van de stops langs de Blyde River Canyon. Toch leuk om het even te bekijken. Nadat we het toegangsgeld hebben betaald, realiseren we ons dat er met al deze waterdamp natuurlijk helemaal niks te zien is. Wat een suffies. 

Toch maar omhoog, hopend dat de mist snel optrekt. Het is wel een uitdaging, zo'n pad omhoog door het regenwoud, even waan ik me in Costa Rica. Plakkerig. Getver.

Gelukkig weet Paul me te motiveren om door te lopen en dat blijkt niet voor niks. Eenmaal boven lossen de wolken op en krijgen we alsnog het uitzicht waar we voor kwamen. Paul ontpopt zich als fotograaf voor diverse families uit Johannesburg, die lang niet allemaal erg graag op de grote hoge steen gaan staan die volgens Paul het mooiste plaatje geeft. We hebben een hoop lol, lachen met elkaar gaat hier zo gemakkelijk. 

Halverwege de wandeling terug, gaat mijn telefoon. Het is Teun: "Hoi mam, waar liggen de stofzuigerzakken?". Ik was bijna even vergeten dat het leven in Nederland ook gewoon doorgaat. Het haalt me letterlijk met mijn hoofd uit de wolken. 

Na deze stop rijden we nog even naar Lisbon Falls, waar de foto is gemaakt die jaren op de wc hing. Die maken we nog even na, met de originele foto erbij op de telefoon, zodat Teun er ook op staat. Al deze kleine ritueeltjes zijn helpend, merk ik. We nemen afscheid van elkaar voor het komende jaar en kijken ook vooruit; niet met veel woorden, maar wel heel bewust.

Terug besluiten we niet te kiezen voor de 'timber-road', omdat we verwachten dat deze na de vele regen van eerder op de dag, nog minder goed begaanbaar is. Dat wordt nog een groter ommetje: via Sabie en Hazyview. Mooi, maar lang. De 100 km kost ons ruim twee uur. 

Voordeel is wel, dat we terug in het park komen tijdens het golden hour. De giraffen staan ons al op te wachten en dat levert weer mooie geheugenfoto's op.

De avond in de huiskamer van Bona Ntaba Lodge is verder rustig, maar allesbehalve saai: we horen de hyena's roepen, een leeuw brullen in het naastgelegen park, er moet nog even een giga-schorpioen naar buiten geveegd worden en het auto-alarm gaat om onverklaarbare reden af. Paul denkt (en hoopt) dat het misschien het luipaard is, Luuc en ik besluiten het te houden op een deur die niet goed dicht zat. Genoeg avontuur voor de dag.

En vandaag dus op weg naar het volgende avontuur: Luuc afzetten.