Genoeg spanning

Dinsdag 6 januari

Ok, ok, ik neem mijn woorden terug. Het is hier niet saai. Ik herhaal; het is hier niet saai. 

Schijn bedriegt. Terwijl ik nog hoog en droog in de boomhut lag, ontdekte Paul beneden in het zand een interessante pootafdruk. Bij navraag werd zijn vermoeden door een gids bevestigd: yes, een luipaard. Toch weer even extra bewust, startten we de dag. Het was een druilerige, klamme ochtend, dus de opstart was rustig. Koffie, beetje inlezen voor Kruger, terwijl Luuc zijn tijd nam voor zijn eigen zaken in zijn eigen boomverblijf. 

Rond een uur of twaalf was Paul er wel klaar mee, hij liep een rondje langs het hek om te zien of daar wat te zien was, maar op een salamander na was het stil. Rond een uur of één trok hij het echt niet meer: tijd voor actie. Of nou ja, beweging, of beter gezegd: minimale verplaatsing. Want echt van het terrein af wilden we niet, en dus was het alternatief een bezoekje aan de lodge met bar en restaurant. Mooi excuus om een stukje te rijden. In theorie dan dus.

Ik de praktijk ging het als volgt: slof slof naar de auto, Instappen (best een klim), 500 meter rijden, parkeren, uitstappen en slof slof 20 stappen naar de bar van Puvulu Lodge. Plof, weer ff zitten. He he. Toch leuk, even een ander uitzicht. Voordeel van zo traag bewegen is dat je tijd hebt om om je heen te kijken. Daardoor viel mijn oog op een boek met een wel heel Nederlandse titel: Zinderend Zuid-Afrika. Dat leek me geen Afrikaans, en dat bleek te kloppen: de auteur, Nathalie Bosscha is Nederlands, heeft hier jaren gewoond en is inmiddels weer teruggekeerd naar... Bergen NH. Nou ja, hoe klein is de wereld weer. 

Ik pak het boek erbij en begin te lezen. Al snel zit ik er helemaal in: zo leuk geschreven en wat een gaaf avontuur is Nathalie een aantal jaar geleden aangegaan. Ik lees stukken voor en al snel zitten we samen te grinniken om alle grappige voorvallen die zij beschrijft. Heel grappig allemaal, tot ik aankom bij het hoofdstuk met verhalen over het luipaard. Nathalie vertelt dat er op een dag een Nederlandse familie aankwam, die een beetje verdwaald leken op het terrein. Spontaan nodigde zij hen uit om mee te eten op haar lodge, The Wild Dogs Lodge (inmiddels Frank's Place) geheten. Na het eten vertrok het gezin opgewekt naar hun eigen verblijf, even verderop in het Guernsey Reserve. Om een half uur later totaal gestresst terug te keren: er bleek een luipaard halverwege de hellingbaan naar hun boomhut te zitten. Ik stopte met lezen: wacht even, dit leek verdacht veel op de boomhut waar wij in verblijven. Er staan er maar een paar, waarvan één hele hoge. Ehm, oepsie. Dat kan dus toch zomaar gebeuren. Ineens vond ik het hier allemaal een stuk minder saai en ook een stuk minder relaxed. Het stukje van de keuken naar onze hut is weliswaar maar 50 meter, maar toch. 

Voor zo'n kampeerauto valt toch wel veel te zeggen: het vuur is dan altijd dichtbij en je kunt onmiddellijk beschutting zoeken als dat nodig is. 

Paul en ik willen toch nog wel even op onderzoek uit. Dat mag hier niet op eigen gelegenheid, dus vragen we of iemand ons wil rondrijden in zo'n echte safariauto die we bij de lodge zien staan. Uiteraard! Er zijn bijna geen andere gasten, dus tijd en medewerkers genoeg. 

En zo rijden we bijna hetzelfde rondje als eerder op de dag tussen de lodges, en bij aankomst om in te checken, maar dan met gids Emotion achter het stuur. Als hij eens wist hoe toepasselijk zijn naam is ;-). 

Grappig genoeg zijn er nu ineens wel dieren te zien op plekken waar eerder niks was. Alsof hij ze voor ons heeft besteld. We zien o.a. buffels, een kingfisher en een grote vrouwelijke boomslang, die geruisloos richting een huis glijdt waar mensen lekker zitten te braaien. Wederom een bewustwordingsmomentje.

Als er dan 's avonds ook nog een civetkat voor het raam langsschiet, weten we het echt zeker: het is hier in ieder geval NIET saai. ;-)